In Mali is een heel scala van overnachtingsmogelijkheden te vinden, van zeer primitief tot zeer luxueus, van kamers met niet veel meer dan een bed tot suites compleet met zitje, televisie en koelkast. Sommige hotels, met name in Bamako, Ségou en Mopti, hebben een zwembad. Of er is een schaduwrijke tuin of een dakterras.

Wij geven zelf de voorkeur aan relatief eenvoudige, sfeervolle hotelletjes waar je ook lekker buiten kunt zitten. Over het algemeen heb je een privé badkamer en kun je kiezen uit een "chambre climatisée" (met air conditioning) of "chambre ventilée" (met ventilator). In december en januari kan het best koel zijn en is air conditioning niet echt nodig.
 

Soms is er niet veel keuze. In Hombori zijn alleen eenvoudige "campements" met gedeelde douche en toilet; in Timboektoe zul je geen zwembad vinden.
Het ontbijt is in Franse stijl en bestaat uit koffie (of thee) met stokbrood, boter en jam. Soms is er een restaurant verbonden aan het hotel of kun je er eenvoudige snacks krijgen.

In de Pays Dogon overnacht je bij mensen thuis, soms heeft men dat uitgebreid tot heuse campements. Standaard is er een matras op het platte dak beschikbaar, een plek die je bereikt via een kunstig uitgesneden boomstam-ladder. Als je liever het dak niet op wilt kun je beneden slapen, onder een afdak of in een (vaak wel enigzins benauwde) binnenkamer.
Maak je een meerdaagse tocht per pinasse over de Niger, of met een kameel in de woestijn, dan slaap je in een tent of rechtstreeks onder de sterrenhemel.
 

Je kunt goed eten bij Afrikaanse eethuisjes en vaak ook bij restaurants die meer op de westerse toerist gericht zijn. Wanneer de zaak druk bezocht is, is dat altijd een goed teken.

Zowel bij de lunch als 's avonds eet men een warme hap, bijvoorbeeld de overbekende "riz sauce" (rijst met stukjes vlees in een pindasaus). Ook spaghetti, pommes frites of couscous staan vaak op het menu. Voor de vleeseters zijn er brochettes of anderszins klaargemaakte kip, rund of schapevlees. Vis is erg populair, karper en "capitaine" rechtstreeks uit de rivier kunnen zeer smaakvol worden bereid.
Ook vegetariërs kunnen lekker eten, zij het met beperktere keus. Een omelet is zo gemaakt en als verse groenten zijn er uien, tomaten of wortels. Uit blik kent men de groenteschotels "haricots verts" en "petit pois", met een beetje geluk opgewarmd met boter en knoflook. Kaas (uitgezonderd smeerkaas "La vache qui rit") vormt een grote zeldzaamheid.
Maak je een wandeltrek in de Pays Dogon of ga je anderszins kamperen (zie boven), dan wordt er voor je gekookt. Verwacht geen haute cuisine maar gewoon lekker eten.

Vervoer

Tussen Bamako en de andere grotere steden (Ségou, Mopti, Sikasso) rijden goede bussen. Je koopt een dag van tevoren je kaartje. De vertrektijd is vaak erg vroeg, om pakweg 6 of 7 uur in de ochtend. De passagiers worden in de bus gelaten in volgorde waarin de kaartjes gekocht zijn, dit wordt van een lijst opgelezen.
Tijdens de rit worden enkele korte stops gemaakt om snel iets eetbaars te kunnen kopen of voor een plaspauze. Stel je van beide niet te veel voor, neem in ieder geval voldoende drinkwater en mondvoorraad mee (stokbrood, bananen, nootjes, koekjes) die je onderweg aan kunt vullen. Ook toiletpapier is nergens aanwezig dus moet je altijd bij je hebben.

Op andere trajecten, bijvoorbeeld naar Djenné, maak je gebruik van minibusjes of van "taxi brousses". Met name rond marktdagen is dit een veelgebruikt vervoermiddel. Ze vertrekken vaak pas als ze propvol zitten, en anders raken ze dat wel onverweg.
Als je niet met het openbaar vervoer wilt reizen is er altijd de optie van een auto (of terreinwagen) met chauffeur. Dit heeft als voordeel dat je zelf kunt bepalen waar en hoe lang je stopt. Richting Timboektoe rijden er geen bussen en ben je aangewezen op terreinwagen, pinasse of vliegtuig.
De Niger rivier is een belangrijke vervoersader. Tussen Bamako, Mopti, Timboektoe en Gao vaart wekelijks een passagiersschip, echter alleen in de periode dat het peil in de rivier hoog genoeg is (augustus tot begin december).
Belangrijker voor het transport zijn de pinasses. Deze zijn er in twee varianten: vrachtpinasses die ook passagiers meenemen, en toeristenpinasses. De laatsten zijn een stuk comfortabeler (met zitbankjes en toilet aan boord) en laten je enkele dorpjes en grotere plaatsen onderweg bezoeken.
Tenslotte zijn er 3 of 4 keer per week binnenlandse vluchten tussen enkele grotere steden.

Gidsen en fooien

In de Pays Dogon is een gids verplicht en ook onontbeerlijk, om de weg te vinden, de dorpen binnen te komen en slaap- en eetadressen te laten regelen. Onze gidsen komen veelal uit het gebied en kunnen er veel over vertellen. Ben je het Frans niet zo machtig, vraag dan om een Engelssprekende gids.
Voor het overige heb je niet echt een gids nodig (anders dan je papieren reisgids), maar soms is het leuk om rondgeleid te worden door iemand die je de bijzondere plekken van een stad laat zien. Spreek van tevoren een prijs af. Als zich meerdere gidsen aanbieden, neem dan iemand waarmee het klikt.
Het is bij gidsen, maar ook bijvoorbeeld bij een chauffeur of bootsman, altijd goed om je tevredenheid uit te drukken in een fooi. Richtlijnen zijn lastig te geven, denk aan 1.000 of 2.000 CFA per dag. Als je onderweg hebt getrakteerd op eten of drinken mag je dat ook als (deel van de) fooi beschouwen.